قلم‌رنجه‌اي براي استاد پيرنياكان

پاسخی به نقدی بر نقد نغمه

پاسخی به نقدی بر نقد نغمه- خبرگزاری مهر

اصل مطلب پاسخی به نقد نغمه خبرآنلاین

درباره جشن خانه موسیقی 90

طناب‌كشي دو اركستر چه انجامي مي‌يابد؟

برای جابز/آن غریب شهر سربالاطلب

برای روز مولوی/مشعله دین است جان موسوی

برای سالروز تولد استاد شجریان/سایه و شجریان

به یاد پرویز مشکاتیان

بعد از تحرير:خبر دستگيري مستند‌سازان ناراحتم كرد. چرا كه محسن شهرنازدار عزيز هم در ميان دستگير شدگان بود. محسن از روزنامه‌نگاران و پژوهشگران خوب موسيقي است كه از سال‌هايي كه در ابرار كار مي‌كرد با او آشنا شدم. سال‌هاي مياني دهه هفتاد و گاه گداري خبر هم را مي‌گرفتيم تا اينكه   بعد از مدت‌ها در كنسرت ناظري ديدم و اتفاقا حادثه‌ جالبي هم رخ داد كه سبب شد اين بنده خدا تا قبل از آنتراكت نتواند به كنسرت برسد و كلي دردسر كشيد تا رسيد.

همان‌جا صحبتي كرديم و بعد دو روز مطلبي از اون گرفتم براي ماشا‌ءالله بامري كه در همشهري‌آنلاين كارش كرديم. در هر حال اون بچه نازنيني است و اميد كه هر چه زودتر از اين بند ناخواسته بيرون بيايد.

به یاد مرحوم فرید سلمانیان

در روزگاري كه بي‌اخلاقي به قول مرحوم اخوان همچون«پِشك‌بُن‌هاي پليدي» از گوشه‌وكنار هر كوي و برزني سر بر مي‌كشد،يادآوري از آدمياني كه زيست اخلاقي داشته‌اند، آرامش و سكينه خاطري به ما مي‌بخشد تا بتوانيم تحمل‌مان را در برابر برخي رفتارها بالا ببريم.

دیداری کوتاه با احمد زید آبادی

مثل همیشه روحیه خوبی داردو به لحاظ جسمی هم آدمی احساس نمی کند که در زندان بوده.اگر چه از دو سال قبل که دیدمش اندکی لاغر تر شده است. شاید بین ۵ تا ۱۰ کیلو.

داخل خیلی شلوغ است. چند دقیقه بعد خود زید می رسد و عکسی با برخی از بر و بچه های همشهری با اون به یادگار می گیریم. بیرون متوجه می شویم که عکسه خوب از کار در نیامده است. می گوید که دو روز قبل یادداشتی از من را در روزگار خوانده است. می پرسم مگر زندان روزنامه می آید که می گوید نه. ولی یکی از بچه ها که از بیرون آمده بود با خودش یک روزنامه آورده بود.

ده دقیقه ای می مانیم و به دلیل کثرت رفت وآمد ها خداحافظی می کنیم و بیرون می رویم. خدا کند که مرخصی اش بیش از این ها باشد و دوباره به زندان باز نگردد.

گفت وگو با شهرام ناظری/پیچیده در آواز

گفت وگو با شهرام ناظری/به هیچ نهاد دولتی رو نمی اندازم

نكته‌ها چون تيغ فولادند تيز/برای بازگشایی روزنامه اعتماد

جشنواره وبلاگ هاو سایت های موسیقی ایران

وب سایت جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی

فراخوان جشنواره

به یاد مردی که اخلاق را بر سیاست برتری می داد

بسیار متاسف شدم. آقای سحابی همانند پدر بزرگوارشان و مرحوم مهندس بازرگان مرد اخلاق بود و سیاست را با اخلاق می فهمید و برای همین هم در تمامی این سال هایی که کار سیاسی می کرد به دلیل آنکه منش و مرامش اخلاقی دیدن جهان و پیرامونش بود در وادی سیاست نیفتاد و مرد سیاسی نشد اگر چه مبارز سیاسی بود.

نگارنده در سال های پایانی دهه هفتاد که برای مدتی کوتاه مدیریت صفحه اندیشه روزنامه صبح امروز را بر عهده داشتم گفت وگویی دو شماره ای و مفصل با ایشان درباره شورای انقلاب و انجام دادم که اطلاعات خوبی در زمان خودش در اختیار خوانندگان می گذاشت.

یادش گرامی و راه نیکویش پر رهرو باد و خدایش با بندگان صالح همدم و محشورش کند

آقای دبیر؛احولي بگذار افزون‌بين‌ مشو

در آن داستان استادی به شاگرد دوبین(احول) که اشیاء را دو تایی می‌بیند، می‌گوید برو از روی تاقچه اتاق بغلی شیشه‌ای را بیاور. شاگرد وقتی به طاقچه می‌رسد،‌صدامی‌زند که اینجا دو تا شیشه است و کدام را بیاورم؟ که استاد می‌گوید تو دو تا می‌بینی شیشه یکی است و در نهایت بگو و مگوی بین شاگرد و استاد زیاد می‌شود و استاد که تحملش به سر می‌رسد می‌گوید: پس یکی را بشکن و یکی دیگر را بیاور. وقتی شاگرد یکی از شیشه‌ها را می‌شکند،‌در می‌یابد که شیشه‌ای نیست.

بهاریه/

از بهاران كي‌شود سرسبز سنگ

خاك شو تا گل برويي رنگ رنگ

سال‌ها تو سنگ بودي دلخراش

آزمون را يك زماني خاك باش

باغ دل را سبز و تر و تازه بين

پر ز غنچه‌ ورد و سرو و ياسمين

صراحت ریاسوز/ به یاد استاد ایرج افشار

پیش بینی خود من این بود که استاد تا ۹۵ سال را به راحتی خواهند زیست و ما هم از خرمن معرفت ایشان بهره خواهیم برد.

نوشته زیر خاطره ای است از یکی از روزهایی که در محضرش بودم. در خانه دنجش در کوچه سرو کامرانیه که در محاصره برج ها ست اما کهنگی و صفای همیشگی ایرج افشار را در خود دارد.

این نوشته بخشی از گاه نوشتهایم است که روز ۲۵ خرداد امسال بعد از دیدار و گفت وگو با استاد نوشتم و البته با اندکی ویرایش منتشر می کنم.

موسیقی مختارنامه و بی‌اعتنایی به حقوق یک گردآورنده

واقعا این صدا و سیمایی که مدام درس اخلاق به دیگران می‌دهد،‌چه زمانی می‌‌خواهد خود و دست‌اندرکاران و تهیه کنندگانش بیاموزند که دست تطاول بر اموال آدمیان و اشخاص، به خصوص اهالی موسیقی دراز نکنند؟

آیا رئیس سازمان صداو سیما با آن دایره حقوقی عریض و طویلش نمی‌خواهد برای یکبار هم که شده به سخن اهل موسیقی گوش دهد و قوانین موجود را مروری دوباره کند تا دریابد که چه اخلاقا و چه شرعا و چه قانونا،درباره این گروه از هنرمندان اجحاف روا می‌دارند؟

این مطلب چندی قبل در خبر آنلاین منتشر شد.

مقاله‌اي درباره كتاب زندگينامه روح‌الله خالقي

سید مسعود رضوی روزنامه نگار و محقق ومورخ تاریخ معاصر که اخیرا حاصل کارش در دانش نامه دانش گستر در بخش شخصيت‌هاي و نهادهاي سياسي در بيش از ۲۰۰۰ مدخل مربوط به اين موضوع ا نتشار عمومي پيدا كرده است، در روزنامه اطلاعات نوشته‌اي درباره كتاب تاليفي من نگاشته است كه از نظر شما گراميان مي‌گذرد.

البته استاد غلامحسين صدري افشار هم درباره اين كتاب مطلبي در نشريه نگاه نو نوشته‌اند كه آن را هم در آينده نزديك در همين پست قرار خواهم داد.

خالق اي ايران /به بهانه سالروز مرگ خالقي و انتشار كتابي درباره او

نقد خانه موسیقی

در هر حال در طی ۹ سال گذشته مسئولیت های مختلفی در این نهاد بر عهده داشتم که آخرینش  ریاست کانون پژوهشگران در دوره اخیر  و بازرسی هیئت مدیره اصلی از بهار ۸۶ تا سوم بهمن امسال بود.

در این دوره از انتخابات خانه موسیقی شرکت نکردم ودلیل آن هم دو چیز بود. اول گرفتاری های شخصی و درسی و برخی کارهای تالیفی پیش رو که وقت بسیاری از من می برد و دوم ضرورت نقد خانه موسیقی از منظری منصفانه و بیرون از ساختار مرکزی آن است.

به گمان نگارنده خانه موسیقی نهادی مردمی است که آگاهی های صنفی در آن بسیار پایین است و از این منظر دچار ضعف هایی است که تنها با انگشت تاکید بر این ضعف ها و شفاف ساختن آن می توان به بالیدن این نهاد مدد رساند.

تجربه همکاری ۹ ساله با خانه موسیقی در بالاترین سطوح و حشر ونشر با دوستانی که هم اکنون و در دور آتی هئیت مدیره سکان این نهاد را به دست دارند این آگاهی ها را در اختیارم گذاشته که به مدد حضرت حق بتوانم به رسالت روزنامه نگاری ام عمل کنم و از سوی دیگر گامی در جهت شفاف سازی رفتارهای این نهاد مدنی بردارم و دست اندرکاران آن را نسبت به رفتارهایشان پاسخگوتر کنم در غیر این صورت خانه موسیقی باید روز به روز بر از دست رفتن اعتماد قاطبه موزیسین های شهر نشین به خود حسرت بخورد.

به گمان نگارنده خانه موسیقی بر لبه تیغی قرار دارد که در دهه دوم حیات خود تنها با تکیه بر همان اهدافی که در اساسنامه آن آمده می تواند اعتماد افزونتر اهالی موسیقی را به خود جلب کند.

نخستین نوشته ام د راین زمینه را در اینجا بخوانید و البته متن کامل آن را هم در ادامه همین نوشتار می توانید بخوانید.