يك‌سالگي سايت موسيقي‌ما

زانكه‌آوازت تو را در بند كرد/درباره بازداشت چند ساعته كيهان كلهر

نكوهش يك رفتار

متن را که خواندم در پاسخ نوشتم«خيلي با عجله نوشته شده است و به نظر من نياز دارد كه با برخي بندهاي قانون اساسي و قانون مطبوعات تكميل شودو حتي در آن به برخي بندها اشاره شود مثل بيانيه اي كه انجمن در باره روزنامه نگاران زنداني داد.
پيشنهاد مي كنم كه دست نگه داريد و اجازه دهيد متني حقوقي تر و جدي تر نوشته شود و با چند تن از حقوقدانان هم مشورت شود و سپس امضا جمع شود»

برای آنکه سخنم را دقیق تر کنم متنی مشابه را که چندی قبل انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در نامه ای به  آیت الله شاهرودی نوشته بود ضمیمه و برایشان فرستادم که به کسانی که این نامه را تهیه کردند نشان دهد تا نامه محکم و حقوقی تنظیم شود.{نامه سرگشاده انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به آیت الله شاهرودی}

بر همین اساس آن نامه را امضاء نکردم و منتظر متنی محکمتر بودم  چرا که شخصیت مورد خطاب یک فرد آشنا به علم حقوق است و از سوی دیگر تاکید بر برخی از بند های قانونی فضای نوشته را کارشناسی تر و غیر سیاسی می کند و به طرف مقابل(با هر انگیزه و نیتی) هم این پیام را  حد اقل می دهد که با یک متن حقوقی و قانونی روبرو است که دیدم پای همان نامه امضای من هم قرار دارد.

نگارنده درقاعده ای کلی معتقدم چون روزنامه نگار وبلاگ دارد و رسانه، اصولا نباید زیر طوماری را امضاء کند و حرف هایش را در رسانه باید بنویسد و این گونه کارها را در حوزه روزنامه نگاری غیر حرفه ای می دانم. طومار براي كساني است كه رسانه ندارند و قدرت نوشتن هم ندارند و برخي‌ها واسطه مي‌شوند و براي آنها مي‌نويسند و آنها پايش را امضاء‌مي‌كنند. ضمن آنکه به لحاظ اخلاقی هم وقتی کسی به شما اجازه استفاده از امضاء را نداده است ، نبايد بدون اجازه وي چنين كاري را صورت دهيد. من همچنان معتقدم آن نامه‌اي كه انجمن صنفي روزنامه‌نگاران به آيت الله شاهرودي نوشته شده است ، محكم حقوقي و بسيار تاثير گذارتر از اين متن است و به همين دليل نامه ياد شده را امضاء‌نكرده بودم .

صراحت ریاسوز/ برای احمد زیدآبادی

به رغم اختلافات جزيي در نگاه به برخي مسائل و رخدادهاي سياسي كشور ، زيد، يا به قول برو بچه‌هاي همشهري( زيدو) را روزنامه‌نگاري دلبسته ايران واسلام مي‌دانم.

از قرار دنيا مقدر كرده است روزنامه‌نگاري كه از دل درد و رنج زاده شده است، همچنان در رنج و تعب باشدو يك لحظه آب خوش از گلوي زن و فرزندانش پايين نرود. به ياد دارم از دوران كودكي‌اش مي‌گفت كه زماني براي پسته‌چيني از روستاي خود به روستاي ديگر مي‌رفتند و صاحب باغ پسته براي آنكه آن‌‌‌ها(كارگران پسته چين) پسته‌ها را نخورند بر زبانشان مهر مي‌زد و اينها تا غروب آب هم نمي‌توانستند بخورند كه نكند جوهر مُهرها پاك شود تا بتوانند چند قران دستمزد بگيرند.

نكته جالب توجه براي من روح بي‌كينه و حقد وي است كه به رغم  از سرگذراندن اين‌همه مشكلات و مصايب  دوران كودكي ، بزرگ و محتشم باقي ماند و  اين روح بزرگ را در  نوشته‌هايش هم ساري وجاري كرده است.

در انجمن ببستند خدایا مپسند

ساعت ۱۰ شب یکی از دوستان انجمن تماس گرفت و گفت که انجمن با حکم دادستان تهران پلمب شده است. چند دقیقه بعد مهران کرمیُ دوست روزنامه نگارم که یادداشت برای وی ای میل شده بود واکنون به واقع زحمات سردبیری روزنامه اعتماد ملی عملا در غیاب آقای قوچانی بر عهده وی استُ با من تماس گرفت و جویای خبر شد و بعد هم گفت که با این حساب یادداشت را کار نکنیم که گفتم مختارید و الان هم در واقع با اين دستوري كه رسيده كار كردن اين يادداشت بی مبناست.

در هر حال صبح ديروز به اتقاق برخي از دوستان عضو انجمن هيئت مديره جلوي در انجمن رفتيم تا به اعضا و روزنامه نگاراني كه از دور و نزديك مي‌آيندو خبري از ماجرا ندارند بگوييم برگردند.{خبر چگونگی پلمب دفتر انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران}

برخلاف دوستان روزنامه نگار و منتقدان انجمن صنفی که این انجمن را سیاسی می دانند در مقایسه با سایر نهادهای صنفی انجمن غیرسیاسی تر بود و هست چنانکه در همین انتخابات اخیر تمامی نهادها بیانیه دادند و به نوعی اعلام موضع کردند اما این تنها انجمن صنفی بود که این موضوع حتی در جلسه مطرح هم نشد. می دانید چرا؟ چون درک آنها از کار صنفی و سیاسی بسیار بالا بود.

ماجرای شکایت آقای شجریان/از حاشیه تا اصل

حتي واكنش تازه آقاي شجريان هم معلول رفتار غيرحرفه‌اي صدا و سيما در انعكاس اخبار و رخدادهاي بعد از انتخابات است و اگر اين نهاد اين گونه رفتار نمي‌كرد شايد آقاي شجريان همچنان سكوت مي‌كرد.اما صدا و سيما نشان داد، به رغم تمامي امكانات پژوهشي و مدرسي كه در زمينه رسانه و حرفه آن در اختيار دارد( ازجمله اخيرا جلد دوم مدیریت بحران را مركز تحقيقات صداو سيما انتشار داد) هنگام عمل مصداق آن گفته معروف مي‌شود كه «دو صد گفته چون نيم كردار نيست»

صدا و سيما در اين ايام سعي كرد با حبس كردن اخبار و  حقيقت فروشي يك‌سويه، به شهروندان گزارشهايي از رخدادها ارائه كند و به قول معروف اذهان  آنها را به سمتي  سوق دهد كه خود مي‌خواهد و نه آنچه كه واقعيت است..

صدا و سيما به عنوان رسانه‌اي كه بايد ترازو صفتي پيشه كند و به جانبي متمايل نشود، اين صفت را از دست داد.

اين رفتارهاي غيرحرفه‌اي سبب شد تا هر آدم منصفي بر‌آشوبد و نسبت به اين رفتار واكنش نشان دهد. آقاي شجريان هم يكي‌ از اين افراد بود كه اتقاقا از منظر منافع ملي و از اين زاويه كه آثاري كه خوانده است را براي همه ايرانيان خوانده و نه آن دسته از ايرانياني كه صدا و سيما مي‌پسندد، خواستار عدم پخش آنها شد.

این مطلب در بخش ویژه نامه شماره امروز روزنامه اعتماد منتشر شد.

یاد یار مهربان/برای آذریزدی بزرگ

قصه های خوب برای بچه های خوب چگونه آفریده شد؟

غير مرتبط با متن: در چند روز اخير نرسيدم كه وبلاگ را بروز كنم. در اين مدت شهريار فريوسفي، نوازنده تار و سه تار وآهنگساز به ديار باقي شتافت.

فريوسفي را نخستين بار در استوديوي بل ديدم كه براي البوم تمناي وصال عبدالحسين مي‌نواخت و چه با شكوه وهيمنه مي‌نواخت.

چهره‌اش آدمي را به ياد و هيبت رستم مي‌انداخت و در دشيفراژ تقريبا تالي نداشت و حيف كه در اوج بلوغ هنري به ديار باقي شتافت. يادش گرامي باد.خبري كوتاه از درگذشتش را در گفت وگويي مختصر با مسعود حبيبي، دف نواز نامي و از دوستان فريوسفي بخوانيد.{درگذشت شهريار فريوسفي،نوازنده و‌آهنگساز}

بعد از تحرير: چند روزي بعد از نوشتن اين مطلب يادداشتي از عبدالحسين را در وبلاگش ديدم كه از اين دوست و همكار ديرينه‌اش ياد كرده بود.{بايد که ز دوست ياد بسيار کنيم}

استراتژی حاشیه/مناظره احمدی نژاد - موسوی از زاویه ای دیگر

برای نمونه در سیاست خارجی اگرچه کمک به فلسطین و مردم بی پناه آن یک اصل برای سیاست خارجی جمهوری اسلامی است، اما حاشیه ای به نام هولوکاست سبب شد تا اصل ماجرا به حاشیه رود.

در این مناظره هم که آقای احمدی نژاد با جدی ترین رقیب انتخاباتی اش برگزار کرد، اصل باید نقد سیاست های آقای موسوی قرار می گرفت ،که البته یک ساعت ابتدایی هم چنین بود، اما از زمانی که حاشیه ای همانند معرفی آقای هاشمی و فرزندانشان{ نامه دفتر هاشمی به صدا و سیما} و فرزند آقای ناطق نوری{نامه مصطفی ناطق نوری به مهندس موسوی} مطرح شد، و نیز همسر آقای موسوی، به گمان من اصل ماجرا به حاشیه رفت و مهندس موسوی از همین فرصت استفاده و نکاتی را در نقد منش شخصی و سیاسی آقای احمدی نژاد بیان کرد.

البته شاید تمامی ما که به نوعی مخالف احمدی نژاد و به قدرت رسیدن دوباره اش هستیم، گمان کنیم که وی ندانسته وارد این بازی شده است، اما نگاهی به منش و شیوه سیاسی اش در برخورد با منتقدان و حتی استراتژی اش در سیاست خارجی، که بخشی از آن را هم در همین مناظره توضیح داد، نشان می دهد که اصولا چارچوب های ذهنی وی و طراحان و مشاورانش با آنچه که ما گمان می کنیم تفاوت های اساسی دارد و ایشان منتظر فرصتی بود تا این حاشیه را فریاد کند و  فرض را بر این گرفته که با انتساب آقای موسوی به هاشمی کاری را انجام دهد که چهار سال پیش انجام داد.

به گمان شما استراتژی احمدی نژاد در مبارزه با نامزدهای رقیب باعث پیروزی وی خواهد شد؟ باید منتظر ماند و دید.

نکته ای هم در باره نحوه اداره این میزگرد باید بیان کرد و آن اینکه مجری برنامه با توجه به مرامنامه ای که ابتدای برنامه نشان داده شد، باید وقتی آقای احمدی نژاد دیگرانی را که در مناظره نبودند و قدرت دفاع نداشتند، متهم کرد، وی به میان سخنانش می آمد و تذکر می داد که متاسفانه این کار را نکردند.

شب قدر در حسینه ارشاد/ پیاله ای بدهش گو دماغ را ترکن

شب گذشته همانند پارسال برای مراسم احیاء و گوش سپردن به دعای جوشن کبیر به حسینیه ارشاد رفتم. دوستی دو سال قبل به من گفت که بعد از این که مراسم دعا به پایان رسید روحانی ای بر منبر می رود و توضیح داد که شیوه سخن گفتن وی به گونه ای است که دل ها را واقعا می لرزاندو تامل در خویش و زندگی را برای لحظاتی برای حاضران تداعی می کند و خلاصه حظی را که آدمیان می خواهند از شب قدر ببرند را در نهاد جانشان می نشاند.

به توصیه این دوست سال گذشته به این مراسم رفتم و سخنش را راست یافتم و انصافا کیفیت سخنان این روحانی صافی ضمیر به گونه ای بود که دل ها را می لرزاند.

امسال هم به سیاق سال گذشته عازم حسینیه ارشاد شدم. وقتی رسیدم ۱۰ دقیقه ای از سخنرانی آقای آقاجری درباره عدالت امام علی(ع) گذشته بود و پیش بینی من این بود که این سخنرانی نهایتا یک ساعت به طول انجامد اما این چنین نشد و هی زمان می گذشت وسخنرانی کشدار و کشدار تر می شد.

موضوع سخنرانی هم برایم جذابیتی نداشت و اصولا من در این شب ها روحیه و حال و حوصله شنیدن  سخنرانی های این چنین را ندارم که در آن از لطافت های عرفانی خبری نباشد. به خصوص اینکه این سخنرانی های خشک را در شبی مانند شب قدر بخواهم بشنوم که ذهن و ضمیرم را آماده کرده ام که از این دنیا و مباحث عقلانی اش اندکی فاصله بگیریم و به قول حافظ دماغی تر کنیم.

ابتدا گمان می کردم که این سخنان برای من تکراری و اصولا برای این شب مناسب نیست اما دیدم دیگرانی هم با من همسخنند و این ماجرا بی اختیار مرا به یاد دو چیز انداخت . اول مناسب خوانی در آواز و موسیقی ایرانی و دوم سخنرانی های شب های قدر  آقای دکتر سروش در مسجد امام صادق و عیسی خان وزیر که تقریبا از سالی که به تهران آمدم( سال ۱۳۶۹) پای ثابت این جلسات بودم.

در آواز ما بحثی داریم به نام مناسب خوانی که خواننده حرفه ای آواز به جهت درکی که از مجلس دارد نغمه و آوازی را انتخاب می کند که بتواند مجلس را به شور و حال بیاورد و فرد شنونده هم بر سر ذوق آید و به قول مولانا ملول ننشیند.

همین ماجرا را به ظرافتی دیگر جناب دکتر سروش انجام می داد. یعنی من به یاد ندارم که ایشان در هیچ شب قدری به سراغ مباحث پیچیده فلسفی برود و بخواهد در شبی پرترنم همانند قدر از عدالت و جان راولرز و هایک و دیگران سخن بگوید.

برخی از کتاب های ایشان ( مثل کتابی خواندنی و جاننواز درباره دعا به نام حدیث بندگی و دلبردگی) محصول همین شب ها است . به خصوص آن بخشی که ایشان به تفسیر دعای پرشکوه ابوحمزه ثمالی می پردازد که تک گویی بسیار زیبا و طاقت سوزی بنده ای از بندگان خاص خدا است که نشان می دهد از نهاد جان امام چهارم شیعیان برآمده است و می تواند زبان حال بسیاری از ما باشد و ریسمانی با شد برای چنگ زدن به آن و فرا رفتن و برکشانیدن خود.  به تمامی علاقه مندان به این گونه مسائل توصیه می کنم خواندن این کتاب را از دست ندهند.

من ضمن احترامی که برای دکتر آقاجری قائلم و شجاعتش در بیان بسیاری از مسائل را می ستایم و استقامتش در راه آرمان و عقیده ای که داشته و دارد را ستایش می کنم اما معتقدم نحو بیان ایشان به گونه ای است که به کار این شب ها نمی آید. علاوه برآن سخنرانی بسیارطولانی شد که این طولانی شدن هم خود حوصله و شکیب شنونده را سر می آورد.

در مقابل هر چقدر سخنان دکتر آقاجری حوصله بر بود گفته های روحانی ای که متاسفانه نامش راهم به یاد ندارم چنان روح فزا و جاننواز بود و خاطره انگیز که همانند سیلی که هر گونه کدورت و اندوهی را از بین می برد  همه چیز را از یادم برد.

 ساعت نزدیک به سه بعد  نیمه شب از حسینیه ارشاد بیرون آمدم. سبکبال و رها با آرامشی غیر قابل توصیف و تجربه ای که کمتر در زندگی و عبادت های روزانه به دست می آید.

پيشنهادي براي ساخت مجموعه‌هاي مناسبتي

حاشیه ای بر سخنان کلهر درباره ماجرای فیلمسازی استون درباره رئیس جمهور/موش در انبان تو لانه زده است