سربانگ

که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

وقتی توفان گونو در سیستان و بلوچستان اتقاق افتاد نخستین چیزی که به یادم آمد صدای دونی استاد شیر محمد اسپندار و آواز ماشائ الله بامری دو چهره نامی موسیقی نواحی سیستان و بلوچستان بود.به خصوص صدای دونی شیرمحمد که آدمی را به عالمی دیگر می کشاند و حظ روحی و لذتی که یک موسیقی به فرد می دهد را به عینه و کامل در ساز این چهره پیش کسوت موسیقی منطقه سیستان و بلوچستان می توان نظاره کرد. وقتی چمباتمه می زد و پایش را با یک طناب می بست و دو نی را به دهان می برد چشمانش را می بست و خود و توی شنونده را همزمان به عالمی دیگر می برد.

نمی دانم توفان گونو چه برسر این دوستان آورده است. همچنان که نمی دانم لعل بخش بیک که سال گذشته با چشمان نابینای خو د به تهران آمده بود و برخی از نادر ترین منظومه های عاشقانه این دیار راخواند به چه سرنوشتی دچار است. اما آنچنان که شنیده ام و نیز در سایت آقای ارغنده پورخوانده ام عمق فاجعه بیش از آنی است که در تریبون های رسمی گفته می شود. آن گونه هم که وزارت بهداشت اطلاعیه داده است خطر شیوع بیماری وبا و مالاریا هم دراین منطقه وجود دارد. تا کنون مردم شهرهای کنارک ایرانشهر نیک شهر و چابهار مشکل کمبود آب آشامیدنی دارند که همین امر امکان افزایش برخی بیماری های روده ای را دامن می زند .

شاید دوستان ما در صداو سیما باید همتی بیشتر صرف کنند و گزارشهای کامل تری ازاین رخداد عرضه کنند . طبیعی است که اگر این کار نشود آن حساسیت لازم هم تحریک نخواهد شد. درهر حال به پیشنهاد آقای ارغنده اگر هر کدام از ما در وبلاگمان نکته ای خاص بنویسیم و کسانی هم که به این منطقه سفر کرده اند مشاهدات خود را قلمی کنند شاید حساسیتها اندکی تحریک شود و به قول شاعر اندکی هم به یاد بلادیدگان این ماجرا بیفتیم .

+ نوشته شده در شنبه 26 خرداد1386ساعت 11:48 PM توسط سید ابوالحسن مختاباد |